Późnogotycki kościół z XV wieku w CzetowicachW oddalonej od Krosna Odrzańskiego o 8 km wsi Czetowice znajduje się piękny PÓŹNOGOTYCKI KOŚCIÓŁ Z XV WIEKU, przebudowany w XVI wieku w stylu renesansowym. budynek pochodzi z 16 wieku. Jego budowa osadzona jest na osi po zachodniej stronie. Budowę kolistej wieży rozpoczęto – według planu zawartego w księdze rachunkowej kościoła w 1654 r, która najpierw pokryta była gontem, później cynową kopułą zakończona latarnią z chorągwią wietrzną z napisem , wzniesiona pod patronatem braci głogowskich w 1726r.
Budowa zakrystii po środku wschodniej strony rozpoczęła się w 1859 r. i została ufundowana dzięki zapisowi testamentowemu starosty głogowskiego zmarłego 30 czerwca 1783 r. , w wysokości 30 talarów. Na uwagę zasługuje bogata kolekcja epitafiów z lat 1560 - 1590 o frontalnym wyobrażeniu zmarłych, a także wmurowany w boczną ścianę ołtarz z piaskowca w układzie gotyckiego tryptyku.
 
W północnym skrzydle kościoła zachowało się niewiele, w obecnych czasach odświeżonych napisów stanowiących informacje o właścicielach Czetowic. Od 1580 r – w następstwie śmierci Abrahama von Grünberg aż do 5 czerwca 1667 r. do dnia pogrzebu młodszego syna Abrahama von Grünberg zwanego Hans Georg.
Większa część wewnętrznego wyposażenia włącznie z galerią organową pochodzi z 16 wieku. Najczęściej na ten czas wymienia się powstanie tylnej ściany ołtarza z piaskowca, wybudowanego w późniejszym czasie. Najpierw bowiem wybudowano ambonę z drewna, która ma wyraźne cechy trochę młodszego okresu. W miejscu dzisiejszych wejść na ambonę stała późnogotycka płaskorzeźba z piaskowca oprawiona w ramy przedstawiająca triumfującego Chrystusa. Jest teraz zamurowana w niszy w części południowego wejścia. Po obu stronach ambony rozpoznaje się sceny modlitewne i sceny zmartwychwstania, po stronie prawej wniebowstąpienie i zmartwychwstanie ducha świętego.
Całkowicie renesansową formę ma postać ukrzyżowana otoczona postaciami aniołów i dwoma postaciami Marii. Obok stóp znajdują się herby oparte o dwa kwadraty- rodzinne odznaki z Bergu i Grünbergu. Cynowy anioł z miednicą w kształcie muszli wywodzi się z pierwszego 30-lecia 18 wieku. Niestety pomalowany w 1850 r., przez kilka lat doprowadzany był do stanu pierwotnego.
Organy, jak mówi napis na futerale zostały wykonane w 1862 r. przez I.G. Schulza w Krośnie.
Średniowieczne budownictwo mieszkalne Krosna nie odbiegało od wznoszonego na terenie Śląska. Początkowo budowano domy drewniane i szachulcowe, później zastępowano je „budynkami masywnymi”. Mieszczanie wznoszący kamieniczki murowane spotykali się z poparciem władz miejskich. Do bogatej architektury mieszczańskiej należał wzniesiony przy rynku w 1709 r. hotel „ Pod złotym słońcem”. Budynek miał bogate wnętrza i ozdobną fasadę. Także bogata w formie była fasada domu wiejskiego i apteki. Przekazy zawierają informacje o bogatych ornamentach zdobiących nadproża okienne, wspominają o bogatej sztukaterii wewnątrz budynków, stiukowych sufitach, ozdobnych kominach, sklepionych parterach. Kamieniczki zbudowane zostały w XVIII w. i na początku wieku XIX, najczęściej na reliktach budowli wcześniejszych – renesansowych i gotyckich. Założone na wydłużonych prostokątach, parcelach gotyckich.  Najczęściej są one dwu lub trzy kondygnacjowe, trzyosiowe, z sienią przelotową na osi bocznej. Usytuowane są przeważnie kalenicowo. Nakryte są wysokimi dachami dwuspadowymi, względnie masandrowymi i kryte dachówką.
Ten rodzaj domów na obszarze starego miasta można przyjąć jako typ domu w Krośnie najbardziej powszechny. Należą do nich zarówno te, które mieszczą się w zwartej zabudowie na ulicach przyległych do rynku jak i nieliczne wolnostojące.
 
W 1957 r. w ramach pierwszego powojennego planu zagospodarowania przestrzennego miasta , postulowano także o sanację zespołu kamieniczek miejskich, które nadają się jeszcze do odbudowy. W studium wskazano także na konieczność przeprowadzenia badań archeologicznych, zalecano także nadzór nad wszelkimi pracami ziemnymi, gdyż wczesne osadnictwo na terenie Krosna może dostarczyć wiele ciekawego materiału dotyczącego kultury materialnej Słowian. Ostatni pożar miasta i działania wojenne z okresu II wojny światowej zniszczyły niestety większość renesansowych i barokowych budowli, w tym kamieniczek, z całej zabudowy mieszkalnej starego miasta przetrwał niewielki zespół KAMIENICZEK PRZY PLACU WOLNOŚCI, UL. POCZTOWEJ I WALKI MŁODYCH. Parę zabytkowych osiemnastowiecznych domów zachowało się również w obrębie dawnej chyży rybackiej (Plac Bolesława Prusa).

W bliskim sąsiedztwie Zamku Piastowskiego wznosi się niewielki fragment Murów Obronnych z XIII i XIV w.

Mury Obronne

Kościół pw. Św. Jadwigi Śląskiej W centrum miasta wznosi się Kościół pw. Św. Jadwigi Śląskiej, która powstała na zrębie kościoła ufundowanego przez księżnę Jadwigę. Kościół bardzo wcześnie stanowił budowlę monumentalną. Przeprowadzone badania architektoniczne w obrębie wieży kościelnej pozwalają określić, iż najwcześniejsze zachowane fragmenty kościoła pochodzą z pierwszej połowy XIII w. Pierwotnie była to późnogotycka budowla ceglana, przebudowana na początku XVIII wieku w stylu barokowym.. Pierwsze fundacje ołtarzy w kościele nastąpiły w latach 1384, 1405 i 1442. Pierwszy poważny pożar spopielił kościół w 1482 r. Przez cały XV w. Rada Miejska starała się wyposażyć kościół w niezbędne dla celów liturgicznych rekwizyty . W latach 90-tych XVI w. pomyślnie zakończono prace przy organach, zawieszono w wieży kościelnej dzwon, odnowiono jej kopułę. W roku 1597 spaliła się wieża od uderzenia pioruna, organy uległy poważnej dewastacji, a w miejsce 38- cetnarowego dzwonu powieszono 2,5-cetnarowy. W roku 1619 wysiłkiem miasta podjęto remont świątyni, lecz w 1631 r. pożar przekreślił trud budowniczych. W cztery lata później kościół był już częściowo odbudowany. Po wojnie usunięto balkony i barokowe ołtarze, przez co wróciła ona częściowo do formy sprzed przebudowy. W kościele na uwagę zasługują barokowe epitafia oraz częściowo zachowane dziewiętnastowieczne organy. W ostatnich latach w ramach prac konserwatorsko - zabezpieczających i udziale finansów gminnych dokonano wymiany pokrycia dachowego z ceramiki na blachę miedzianą i wykonano nową elewację obiektu.

W prawobrzeżnej części miasta, na malowniczym wzgórzu w latach 1825-1827 umiejscowiono KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEGO ANDRZEJA. W kościele na uwagę zasługują 3 dzwony z XV i XVII wieku.

Kościoł Świętego Andrzeja Kościoł Świętego Andrzeja